Kiezen voor ‘kindvrij’

by Anne

Ik heb nu dan toch de leeftijd bereikt waarop mijn eierstokken zouden moeten gaan ‘rammelen’, om de uitdrukking van Jochem Meijer (geloof ik) maar even te jatten – zo blijkt uit de ‘laatste nieuwtjes’ afkomstig uit mijn vrienden- en kennissenkring.

’t Zet me allemaal flink aan het denken.. en niet in de richting die je aanvankelijk zou verwachten!

Ik heb namelijk niets met kinderen. Nada, noppes, niente…

 

 

Vormen van verrijking

Ik kan me niet eens voorstellen dat mensen het idee een kind ter wereld te brengen daadwerkelijk ‘prettig’ kunnen vinden en dat idee dan ook uitvoeren – in volle overtuiging dat dit hun leven gaat verrijken.

Dat laatste punt, die ‘verrijking’, zal er vast en zeker wel zijn. Maar de vorm waarin ik die verrijking me voor stel is vooral het (gedwongen) kweken van engelengeduld, het constant kunnen ontvangen van stank voor dank (soms wel érg letterlijk te nemen) en natuurlijk(?) opvoed-skills.

Deze verrijkingsvorm plant me nu niet bepaald op een roze wolk – Tel daar allerlei andere redenen om er toch maar van af te zien bij op (neem nu bijvoorbeeld de overbevolking.. ofja; eigenlijk de gehele huidige staat van moeder aarde + de gang van zakendoen door haar bewoners), dan raadt je vast met gemak mijn besluit/conclusie.

 

 

 

Mijn Besluit – (toch..?)

Dit besluit staat voor mij eigenlijk al jarenlang vast. Gelukkig staan diegenen die zich tóch voortgeplant hebben -met mij en zusjelief als resultaat- vierkant achter mijn besluit. Geen: “Je weet niet wat je mist.” of “Maar ik wil toch écht kleinkinderen.” Nee, eerder het tegenovergestelde.. En waar veel ‘kinderen’ dat beledigend zouden opvatten, voel ik me hierdoor enkel gesterkt in mijn besluit.

Ook door vriendlief, trouwens. Aanvankelijk stond ‘ie open voor beide opties – Maar na een serieus en ‘gewichtig’ gesprek kon hij zich maar al te goed vinden in mijn keuze én in mijn beredenering.

Omdat ieder de keuze kinderen te nemen geheel vrij staat (op enkele uitzonderingen na – denk aan IVF bij vrouwen op serieus oudere leeftijd e.d.) – Ga ik hier geen pleidooi houden tegen het nemen/krijgen (?) van kinderen.

Wat ik wél tracht te bereiken is ‘de keuze kinderloos te blijven’ ietsje verder uit de taboe sfeer te schuiven/slepen én (ik zeg niet dat dit (ook) in jouw geval ‘noodzaak’ is!) men na de laten denken over ‘of de keuze een kind te krijgen’ tegenwoordig nog wel zo vanzelfsprekend zou moeten zijn als (let’s say) in de Middeleeuwen..

 

 

 

Waarom wél?

De discussie (kinderen krijgen als ‘normaal’ zien / geen kinderen willen krijgen als ‘abnormaal’ bestempelen) is zeker niet ‘pasgeboren’, vandaar dat ik enkele opmerkingen kan aanhalen die ik zelf niet beter had kunnen verwoorden. Wie het precies heeft gezegd en waar, weet ik helaas niet 1-2-3 te achterhalen. Het is gewoon een scala aan citaten die mij steunen in mijn controversiële keuze.

 

De uitspraak die mij het meest bij blijft staan is:

“Mensen denken vaak dieper na over de keuze géén kinderen te nemen dan mensen die er wél voor gaan.”

 

Ik krijg inmiddels al wel eens de vraag: “Maar waarom niet dan?”
Mijn antwoord is dan steevast: “Waarom wél?”

Dan zie ik vaak gefronste wenkbrauwen en hóór ik de radartjes onder het schedeldek bijna spaak lopen.

“Ja, dat is toch mooi – zo’n wezentje van zowel jezelf als je geliefde.”
“Ik heb gewoon altijd al moeder willen worden.”

-Luidt het antwoord 9 uit de 10..

 

 

Taboe

Eén ding dat ik nu wél even op straat gooi -en dat eventueel beledigend opgevat kan worden- is de conclusie die ik uit de redeneringen achter het wél kinderen willen krijgen (en hoe iemand uit mijn familiekring (ik noem even geen namen) erg bondig wist te verwoorden): kinderen krijgen doe je puur voor jezelf. Het kind vraagt er niet om, allesbehalve – soms zal ‘het’ ’t je zelfs kwalijk nemen.

In mijn geval vast wel..: Het meekrijgen van mijn genen zal de boel er zeker niet gemakkelijker (of leuker) op maken.

Daar komt nog bij dat ik mezelf -hoe hard ik ’t ook probeer- geheel niet als moeder zie. Ja, ik heb van die trekken die doorgaans als ‘vrouwelijk’ (en daarmee meteen ‘moederlijk’) bestempeld worden – zoals zorgzaamheid en empathie.

Maar laten die krijsende, veeleisende koters daar nu nét naast grijpen (en nee, als ’t van mezelf is’ – is ’t niet opeens ‘schattig’, zoals m’n vader me al op het hart drukte – wat eigenlijk niet nodig was (dôh))..

 

 

Ben ik daarom meteen ‘minder vrouw’?

Ehm.. In (zwaar-) Christelijke / Middeleeuwse termen wel. Maar daar leef ik niet naar.

Zelf ervaar ik mijn vrijheid in die keuze en het durven kiezen voor ‘de zwarte schaap’ van de 2 opties als ‘empowerment’. Noem me gerust een ‘crazy (old) cat lady’, mocht je er naar streven vrouwen-hatende, het-Christendom-opdringende zuurpruimen uit de (godvergeten) oudheid te citeren.. Ik weet tenminste dat ik zélf aan het roer sta – en dat mijn keuze ook echt míjn keuze is.

Vrouwen die wél kinderen willen, kunnen dit gevoel van empowerment ook ervaren – zolang ze achter hun keuze staan, en deze keuze vrijwillig / goed doordacht genomen is.

Wat ik aan het gros van die laatste groep vrouwen wel wil vragen is:

Bemoei je al-sje-blieftttt met je eigen zaken..(!)
Mijn leven – Mijn keuze!

 

Er is werkelijk geen enkele reden om over bewuste kindvrijheid een (negatief) oordeel te vellen.

Néé ik voel me niet schuldig tegenover vrouwen die er tot hun grote verdriet niet in slagen een kind te kunnen baren. Néé ik dwing mijn vriend er niet toe het ‘lege lot’ te ervaren dat kindvrij-zijn met zich mee zou brengen. Néé ik ben niet egoïstisch, mag ik vragen hoe je überhaupt tot die aanname komt!?

Mocht je je nu over ’t hoofd krabben en werkelijk niet begrijpen waarom ik deze ridicule, bemoeizuchtige vragen aanhaal: ’t schijnt ‘normaal’ te zijn dit soort vragen naar een bewust-kindloze vrouw d’r hoofd te slingeren.

Laat staan de vragen over je vruchtbaarheid, de zin van je kindvrije leven en ‘wie er later voor je zal zorgen’. ’t Zal me een zorg wezen! Alsof dat redenen zijn om wél aan kinderen te beginnen.. (?)

 

Ik ga geen kind baren – enkel en alleen omdat ik het gereedschap ertoe heb.

Ik heb vast ook wat ingrediënten in huis liggen waarmee ik gevaarlijke stunts zou kunnen uithalen – maar ook daar voel ik me niet toe verplicht.

Patato Potato.

 

Vrouw zijn is ook mogelijk zonder kroost. In sommige gevallen (moi, par exemple): juist zonder kroost.

Laat iedere vrouw liever in haar waarde – en richt je neus enkel op je eigen zaken (en wanneer van toepassing: je kinderen – vooral je kinderen..!).

 

 

Excuses in ’t geval dat ik je verbaas met dit verhaal, of je zelf choqueer met het gegeven dat kinderen krijgen geen ‘must’ is – en je nu toch even na moet denken. Tegelijkertijd mompel ik: “Mission Accomplished”.. :)

 

Zo – Morgen krijg ik ‘verwachtend’ bezoek, dus zal ik vooral de andere zijde van het verhaal z’n gang laten gaan en (aan)horen. Mag best – maar toch hoop ik stiekem dat pa & ma in spé zich ietsje inhouden én me geen rare / onbetamelijke vragen stellen.. ;)

 

 

 

Hoe sta jij tegenover deze kwestie?

Brand gerust los!

 

 

You may also like

12 comments

John 5 februari 2019 - 07:57

Huh? – Dacht ik gisteren toen ik je laatste stukje las.
We leven toch niet meer in de Middeleeuwen, die je terloops even aanstipt?
Terwijl zelfs de meeste betrokken mensen om je heen er geen punt van maken, doe jij dit schijnbaar toch nog wel een beetje…
Anders zou je de redenen voor je keuze niet zo uitvoerig uitleggen?

Na een nachtje slapen denk ik er niet veel anders over.
De keuze om geen kinderen te willen (baren) is geheel de jouwe.
Daar mag ‘de rest van de wereld’ eigenlijk geen mening over hebben.
Als je het niet wilt (maar ‘technisch’ wel kunt) is het een bewuste keuze.
Daar heb ik eerlijk gezegd meer respect voor dan de ‘massa’ die kinderen op de wereld zet “omdat het toch zo hoort”.
Vrijwel de meeste kinderen worden geboren omdat het er ‘toch een beetje bijhoort’; het ‘huisje-boompje-beestje/kindje’ gevoel… Nou goed dan… Als ze er dan vervolgens heel bewust verder mee omgaan… Met hun ‘creatie’… Maar daar ontbreekt het helaas nog wel eens aan. Daar zou ik een epistel over kunnen schrijven… Maar dat laat ik hier beter achterwege.

Ik heb (dus) wel kinderen. Een meid van bijna 25 en een jongen van 20.
Toen de jongste was geboren zei de kraamhulp een keer: “Ideaal toch? Mooi op elkaar afgestemd, mooi huis, een meisje en een jongen… Perfect!”
Ik heb daar toen niets van begrepen… Nu misschien iets beter. Te veel mensen zien alles zo door een valse idealistische bril…
Alsof alles wat buiten de kaders van het ultieme ‘geluk’ valt minder is… Sorry maar dan durf ik te zeggen: “Rot op met je ‘geluksidealen’…”

Zelf heb ik er nooit zo over nagedacht… Kinderen. Voor mij hoefde het niet zo nodig.
Maar ondanks de achteruit hollende maatschappij (ook een tijdsbeeld) ben ik nooit zo’n idealist geweest.
Mijn partner wilde het wel graag. Voor haar was het wel iets als ‘normaal’. Maar ook wel met een ‘normaal’ mensbeeld.
“Je kinderen zijn je kinderen niet…” Ken je Tagore? Ik heb het eens geplaatst in mijn blog.
Wel een beetje onze insteek, altijd geweest. We hebben ons best gedaan ze een ‘basis’ mee te geven en nu doen zij op hun beurt weer hun best om het leven te leren bevatten en doorstaan. Valt niet mee. Maar dat viel het voor ons als ouders ook niet.
En dat vind ik dan wel weer leuk aan het ‘hebben’ van kinderen.
De geschiedenis herhaalt zich altijd.
Daar leer ik nog dagelijks van. :-)

Maar resumerend: zonder een (beetje) echt bewust menselijk inzicht vind ik het soms een beetje gênant om te zien hoe mensen ‘gedachteloos’ kinderen op de wereld smijten. Dat is vooral spijtig… voor die kinderen. ;-)

Reply
Anne 5 februari 2019 - 08:09

Oh jee, noem je dit een uitvoerige uitleg/verdediging? Dan komt mijn bedoeling niet helemáál helder over.. Mijn uitleg – daarvan spot je hier enkel het tipje van de ijsberg! Me verdedigen doe ik toch wél een tikkeltje, zie ik na even nalezen helaas terug – hoogstwaarschijnlijk vanwege mijn vriendenkring die wél nog in de Middeleeuwen verkeert (en een grote groep ‘internet-helden’ die vrouwen egoïstisch vinden omdat ze bijv. liever hun vrijheid en geld behouden – of al dik tevreden zijn met hun huidige leven – óf geen geschikte ‘papa’ kunnen vinden en het idee daarom maar opzij schuiven -engazomaardoor). Het blijft een ding, John – misschien valt het je wat minder op zonder de ongeschreven wetten die het hebben van een baarmoeder met zich meebrengt ;) Tagore ken ik ja – zag (meen ik) een hele tijd terug die quote bij je langskomen. Dat je veel opdoet van het opvoeden van kinderen, daar twijfel ik niet aan. Maar wat ík er persoonlijk het meest uit zal halen is spijt, stress en het permanente verlies van mijn kalmte :’) Enkel het idee dat telkens te ‘moeten’ uitleggen zal deze post ook wel getint hebben – al ben ik zeker niet van plan buiten dit stuk om zulke vragen ook maar met een antwoord te belonen. Ik zal ze deze link wel doorsturen hèhèeee :P

Reply
John 5 februari 2019 - 08:56

Nee ik noem het geen ‘verdediging’ maar dat je er duidelijk toch wel een ‘punt’ van maakt als soort van uitleg inderdaad.
Jouw insteek die (in jouw persoonlijke geval!) heel helder is!
En zoals ik ook al schreef: dit respecteer ik voor 100% en stel daar dan ook geen enkele vraag bij.
Vervolgens geef ik (slechts) mijn persoonlijke insteek.
Uit mijn ‘mannelijke’ invalshoek natuurlijk…
Wat het bezit van een baarmoeder doet met de (moederkloek-) gevoelens van een vrouw kan ik uiteraard onmogelijk weten…
Dat dit soms voor tegenstrijdige gevoelens kan zorgen dan weer wel.
The eternal struggle between the head and the heart…
Je wilt daar verder niet over debatteren maar ik ‘brand wel los’ over deze kwestie op jouw uitnodiging. ;-)
Geheel naar eigen eer en geweten. Hihi!

Reply
Marleen 5 februari 2019 - 08:23

Amen! Ik roep ook al jaren rond dat ik geen kinderen wil, precies om dezelfde redenen. Moeder aarde wordt er niet beter op en hoe ziet de wereld eruit als onze kinderen volwassen zijn? Het voelt voor mij bijna egoïstisch om er wel voor te kiezen een kind op de wereld te zetten. Anyway, ik hoor ook regelmatig dat ik echt een ‘moedertje’ ben omdat ik een zorgzaam karakter heb. Maar kinderen grootbrengen.. dat is toch een heel ander verhaal. En ik denk ook zeker dat er nog steeds – in de moderne wereld waarin vaak beide partners moeten werken om rond te komen – een taboe op rust. Mooi geschreven!

Reply
Anne 5 februari 2019 - 08:30

Dankjewel Marleen, fijn dat je je er in kan vinden :) Ik bedoel; ik verwacht niet veel ‘Amen’s’ – gezien de enorme schare mamabloggers en hun lezers (al is deze post zeker geen ‘uithaal’ naar hen, maar toch..). En daar heb je meteen nóg een punt te pakken: de moeder met een carrière – dat kan ook écht niet door de beugel! *ahum, ahum*.. Kortom, leuk dat er (h)erkenning is, ook al is het een zeldzaam/eenzaam standpunt. (nog) Een dikke dankjewel voor je reageren! :)

Reply
Ester 5 februari 2019 - 08:37

Ik heb een hekel aan kinderen. Altijd al gehad. Zelfs toen ik zelf nog een kind was. Ik moet er ook niet aan denken om zo’n mini mens op de wereld te zetten en ben ergens ook blij dat ik dat om medische redenen ook niet kan. . Sowieso heb ik alleen maar slechte voorbeelden van het ouderschap. We leven inderdaad niet meer in de middeleeuwen en het wordt als vrouw niet meer van je verwacht dat je een kind baart. Zelf ben ik inmiddels ook al heel lang bewust single en gelukkig is dat tegenwoordig ook meer geaccepteerd dan vroeger. Ik moet er niet aan denken dat ik om de haverklap gevraagd word of ik onderhand weer een vriend heb.

Reply
Anne 5 februari 2019 - 08:51

Stel je voor dat je met je 25e nog niet getrouwd bent ja, – zo ging het toen..(volgens mij tot een jaar of 20 geleden, misschien zelfs korter, uhg) Uit je reactie meen ik op te merken dat jij je ‘mensen’ zorgvuldig selecteert(?) Ook dat kan bijdragen aan het met rust gelaten worden. Zelf heb ik het ook niet zo op de manier waarop ik ‘opgevoed’ ben. “Maar dan weet je tenminste hoe het niet moet” is dan vaak de comeback – Maar even welbeschouwd: er zijn zóóó veel meer manieren om het te vern**ken dan manieren waarop het wél goed aangepakt kan worden. En mezelf kennende sla ik de plank wat betreft kinderen mis. Dat weet ik al sinds ik (toen 14) een neefje (jaartje of 3) van een vriendin uit reflex omver duwde omdat ie met z’n snot-tengels op me afgerend kwam. ’t Geluid dat erop volgde wist me allesbehalve te kalmeren. Ik weet niet wie er meer schade aan over hield.. ;)

Dankjewel voor je reactie!
En eh.. soms denk ik met een gevoel van heimwee terug aan single zijn.. Gelukkig heb ik een eigen domein weten te veroveren in ’t huis, haha.. Constant rekening houden met anderen komt inderdaad ook in andere context voor (helaasch) :P

Reply
Ester 5 februari 2019 - 19:57

Ik ben zelf inmiddels 44 en gelukkig heb ik nooit een heel conservatieve omgeving gehad waar ik me gelukkig mee prijs. Mensen zorgvuldig selecteren? Nee dat niet zozeer. Ik heb sowieso een vrij klein netwerk, altijd al gehad omdat ik aan mijn jeugd/schooltijd geen vrienden heb overgehouden omdat ik alleen maar gepest werd. Ik ben sowieso best een einzelganger, geen mensen-mens en leg niet gemakkelijk contact. Mensen slaan je dan ook vaak liever over omdat je blijkbaar dan al uitstraalt dat je misschien niet de meest open persoon bent. Enerzijds ben ik dus wel heel voorzichtig met de mensen die ik durf te vertrouwen omdat ik heel veel narigheid door mensen heb ervaren, anderzijds kiezen mensen mij ook niet zo snel om aan hun netwerkje toe te voegen. Het is dus een wisselwerking en meestal vind ik het wel prima. Ik zou het stikbenauwd krijgen als ik een hele vriendengroep had die ik zou moeten onderhouden. :)

Ik kan me overigens herinneren (nu met een glimlach) dat ik rond mijn 30e, toen ik nog wel een vriend had waarmee ik ook samenwoonde, ik serieus bang was voor de rammelende eierstokken waar je in alle damesbladen over leest. Ik was echt bang dat een soort oerinstinct het over zou nemen van mijn verstand en mijn aversie jegens kinderen en dat ik er toch voor zou gaan. Gelukkig is dat nooit gebeurd. Misschien klinkt het ergens wat onnatuurlijk voor een vrouw om kinderen écht, maar dan ook écht niet leuk te vinden, maar dat is dan maar zo. :)

Reply
Anne 5 februari 2019 - 20:55

Ah, pesterijen – daar maakt de mensheid zich niet geliefd mee nee. Zelf ben ik graag alleen – en dat komt goed uit.. 3.5 jaar geleden naar een gehucht nabij Den Bosch verhuisd om samen te gaan wonen. Vriend en schoonfamilie zijn de enige mensen die ik hier ken. Ik straal geloof ik niet veel uit waar mensen iets mee kunnen; geen ‘laat me met rust’ of ‘hé, spreek me aan’. Zo eens in de 1 á 2 maanden zie ik een van mijn enkele vriendinnen. Zoals vandaag – en dat betekent voor mij een hele nacht woelen en ontprikkelen, hehe ;) Maareh, kwaliteit boven kwantiteit, dat sowieso. (Ik zag trouwens in je foto-logje dat je in de buurt woont, maar ik zal me inhouden :P)

Fijn dat je dat instinct even aanstipt, want dat is voor mij wel nog een mogelijke beer op de weg. Is het echt zo erg als dat ze zeggen? Een deel van mij kan het zich niet voorstellen dat ik opeens op baby’s ga kwijlen maar ergens kreeg ik het toch benauwd dankzij die eierstokken praat – je reactie stelt me dus gerust, thanks! ;) Liever onnatuurlijk dan ongelukkig als moeder..

Reply
Harme van Kamp 5 februari 2019 - 10:29

Volgens mij een visie die helemaal bij jou past (voor zo ver ik je ken natuurlijk).
Je verontschuldigen voor je standpunt, waar je af en toe naar neigt, is voor mij absoluut niet nodig.
Ik ben het helemaal met je eens dat er van vrouwen die bewust kinderloos blijven een uitleg wordt gevraagd en andersom niet.
Dat is natuurlijk meten met twee maten. Niemand hoeft zich hierover te verantwoorden aan een ander dan aan het kind dat geboren wordt.
Dacht iedereen maar zo bewust na over het al dan niet willen verwekken van nageslacht als vrouwen waarbij de uitkomst is dat zij daar bewust niet voor kiezen. Er zou dan heel wat minder kinderleed op deze wereld zijn.
Let wel, vrouwen die bewust voor het nemen van kinderen kiezen respecteer ik net zo als andersom.
En voor wat betreft de tijdgeest, ook ik wilde (in 1e instantie) geen kinderen omdat ik dacht dat de wereld niet lang meer zou voortbestaan. Ik demonstreerde tegen de oorlog in Vietnam, tegen kernwapens en ander soort machtsmisbruik en was van mening dat ik een kind deze wereld niet kon aandoen. Dat is denk ik van alle tijden en heeft waarschijnlijk ook te maken met hoe bewust je naar de wereld waarin je leeft kijkt.
Ik ben verder van mening dat door veel mensen, zowel vrouwen als mannen, het willen en/of hebben van kinderen als een soort ultieme invulling van ons bestaan op aarde, schromelijk wordt overdreven.

Reply
Anne 5 februari 2019 - 21:00

Dankjewel voor je reactie – zo te lezen heb je me goed begrepen en andersom kan ik me helemaal bij jouw reactie aansluiten :) Nu is de toestand waarin de wereld verkeert niet de enige reden die me tegenhoudt, maar inderdaad.. er is altijd wel ‘wat, nu ik er even bij terugdenk’ ;) De mensheid zou niet meer zijn als oorlog en narigheid ons tegen zou houden ons voort te planten. Maar ook juist dat mens-zijn betekent dat we niet enkel instinctief hoeven te handelen – maar zoals je al aangeeft geldt die regel niet altijd wanneer het aankomt op het op de wereld zetten van een nieuw mensje – érg jammer.

Reply
Joost Poppinga 15 mei 2019 - 16:00

Goed verwoord! Ik herken me geheel in je tekst. Conservatieve omgeving of niet! Opmerkingen krijg je toch wel. Een familielid zei tegen mijn vriendin “Ik vind dat je dat niet kan maken tegenover je schoonouders” een ander familielid zei “Lukt het niet? Moet ik het even voor komen doen?. Inmiddels vinden ze mij te oud, dus hoor ik ze er niet meer over. Als je in een kinderrijke buurt gaat wonen, merk je gewoon dat je er niet geheel bij hoort. Maar ik ben ook een einzelganger, dus zit daar niet bepaald mee. Die mama-blogs zijn echt hilarisch, dat ontneemt je gewoon überhaupt de behoefte om kinderen te krijgen.

Reply

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.